Uprawnienia rodziców Archive

0

Przedłużenie dodatkowego urlopu macierzyńskiego w 2012 roku

Od początku 2010 r. pracownice mają prawo do dodatkowego urlopu macierzyńskiego. Jego docelowa długość wynosi:

  • do 6 tygodni – w przypadku narodzin jednego dziecka,
  • do 8 tygodni – w przypadku narodzin więcej niż jednego dziecka przy jednym porodzie

i będzie obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r.

Do docelowego wymiaru zbliżamy się etapami. Początek 2012 roku to moment, w którym następuje wydłużenie przejściowej długości dodatkowego urlopu macierzyńskiego:

  • z 2 do 4 tygodni – w przypadku narodzin jednego dziecka,
  • z 3 do 6 tygodni – w przypadku bliźniąt, trojaczków i wieloraczków.

Szansa na skorzystanie z wydłużonego dodatkowego urlopy macierzyńskiego pojawi się nie tylko wówczas, gdy jego początek przypadnie po 1 stycznia 2012 r. Przepisy ustawy wprowadzającej dodatkowy urlop macierzyński stanowią bowiem, że matka znajdującą się na tym urlopie w dniu 1 stycznia 2012 r. nabywa prawo już do dłuższego wymiaru, a konkretnie do różnicy pomiędzy wymiarem podwyższonym a dotychczasowym. Różnica ta wynosić będzie 2 i 3 tygodnie.  Można wykorzystać je w pełni bądź tylko jeden lub dwa tygodnie, w zależności od preferencji. Nie można ich jednak podzielić, urlop jest bowiem jednorazowy.

Trzeba pamiętać, że wydłużenie nie nastąpi automatycznie. Żeby móc skorzystać z nadwyżkowych tygodni będących skutkiem wydłużenia dodatkowego urlopu macierzyńskiego, trzeba złożyć pisemny wniosek. Powinno to nastąpić nie później niż na 3 dni przed rozpoczęciem korzystania z dodatkowych tygodni urlopowych. Ponieważ przypadają one bezpośrednio po wykorzystaniu dotychczasowego wymiaru urlopu, ze złożeniem wniosku nie można czekać do ostatniej chwili tego urlopu.

Zdjęcie: http://www.sxc.hu/photo/290373

0

Akcja „Mama wraca do pracy”

W marcu 2011 r. w ramach akcji „Mama wraca do pracy” przeprowadzono internetowe badanie ankietowe, które celem było zebranie informacji o okolicznościach towarzyszących powrotowi do pracy mam wychowujących dzieci do 3. roku życia. W ankiecie pytano o powody powrotu do pracy, reakcje członków rodziny, a także sposób opieki nad dzieckiem i podział obowiązków domowych. W badaniu wzięło udziało 23.000 mam.

Polecam lekturę wyników :-) Można się z nimi zapoznać tutaj: Mama wraca do pracy. Niżej tylko kilka najważniejszych informacji:

Jaka jest obecna sytuacja mam – czy i kiedy wracają do pracy?

Prawie połowa badanych mam jest w domu z dzieckiem: na urlopie macierzyńskim (21%), wychowawczym (16%) lub wykorzystuje urlop po macierzyńskim (9%). Do pracy wróciła 1/3 mam. 1/5 mam nie pracuje zawodowo – uczy się, studiuje lub pracuje dorywczo. Co dziesiąta mama wraca lub planuje wrócić do pracy, gdy jej dziecko ma do 5 miesięcy włącznie, a 1/3 – do 6 miesięcy włącznie.

Zaledwie 7% mam nie planuje w ogóle powrotu do pracy, przy czym odsetek ten jest nieco wyższy w grupie mam najmłodszych dzieci i maleje wraz z wiekiem dziecka.

Dlaczego mamy wracają do pracy?

Ponad połowa badanych mam wraca do pracy z przyczyn, które możemy nazwać zewnętrznymi, niezależnymi od niej, jak finanse czy obawa przed zwolnieniem. Ponad 1/3 mam wraca do pracy z wewnętrznej potrzeby – to dla nich oczywiste, chcą wyrwać się z domu i realizować swoje ambicje zawodowe.

Dla większości mam głównym motywem powrotu do aktywności zawodowej są finanse. Prawie 3/4 mam wraca do pracy, bo ich pensja jest ważną częścią dochodów rodziny. Dla niemal połowy badanych mam decyzja o powrocie do pracy była naturalna, planowały go od początku ciąży. Dla nieco ponad 1/3 mam motywem była chęć wyjścia z domu i powrotu do życia towarzyskiego. 16% mam zadeklarowało, że kariera jest ważną częścią ich życia.

Co dziesiąta mama stwierdziła, że była zmuszona do powrotu, gdyż w innym wypadku pracodawca by ją zwolnił. Kolejnym wskazywanym powodem było oczekiwanie ze strony rodziny, że mama wróci do pracy (7%) oraz przekonanie mamy, że bez niej firma nie funkcjonuje tak dobrze (5%).

Reakcje rodziny na powrót mamy do pracy

Mamy wracające do pracy mogą spodziewać się największego wsparcia ze strony partnerów/mężów, a w drugiej kolejności – własnych matek. Najmniej pozytywną reakcję okazywali teściowie i teściowe.

Aż 3/4 mam, które planują powrót do pracy lub już wróciły do pracy, otrzymało wysokie poparcie ze strony męża, a ponad połowa badanych – ze strony matki. Partnerzy zaoferowali dużą pomoc ponad połowie mam, a 2/5 mam taką pomoc zaproponowały ich własne matki.

Podobnie było z akceptacją decyzji mamy o powrocie do pracy – zgodziło się z nią 59% mężów/partnerów i 42% matek. Dodatkowo, ponad połowa mężów/partnerów osobiście doradzała młodym mamom powrót do pracy, zachęcały je do tego także ich własne matki (38%).

Także partnerzy (66%) i matki (44%) najbardziej aprobowali powrót mam do pracy i to również oni okazali się najbardziej zainteresowanymi powrotem do pracy członkami rodziny.

Relacje z bliskimi po powrocie mamy do pracy

W większości przypadków po powrocie mamy do pracy jej relacje z bliskimi nie zmieniły się, a jeśli zaszła jakakolwiek zmiana, to raczej na lepsze. Najbardziej korzystnie ten bilans zmian przedstawia się w przypadku rodziców mamy.

Niemal co piąta mama uważa, że po powrocie do pracy polepszyła się jej relacja z partnerem. 17% mam zauważa pozytywne zmiany w relacji z własną matką. Co dziesiątej badanej mamie poprawiły się relacje z ojcem, a w dalszej kolejności z teściową (9%) i z teściem (5%).

Negatywne zmiany w relacji z partnerem odczuło 13% mam, a z teściową – 8% badanych. Zdecydowanie rzadziej relacje pogarszają się z mamą i teściem (3%), a w znikomym stopniu (1%) – z tatą.

Pomoc w codziennych obowiązkach

Mamy wracające do pracy mogą liczyć na wsparcie bliskich. Aż 85% mam otrzymuje wsparcie od partnera/męża, a 57% od swojej mamy. Mamom pomaga też często ich ojciec (27%) lub teściowa (26%). Ponad 1/6 mam może liczyć na wsparcie innych osób, a co dziesiątej mamie pomaga teść lub opiekunka.

Jakiego wsparcia potrzebują mamy?

63% mam potrzebuje wsparcia przede wszystkim po to, aby móc wygospodarować trochę czasu dla siebie. Mamy potrzebują też wsparcia w większości domowych obowiązków: sprzątaniu (42%), naprawach i remontach (40%), zabawie lub spacerach z dzieckiem (39%), zakupach (37%), zajmowaniu się samochodem (30%), gotowaniu (28%), załatwianiu spraw urzędowych (28%), wizytach z dzieckiem u lekarza (27%), odwożeniu dziecka do żłobka/przedszkola/szkoły (26%), usypianiu dziecka (21%), kąpaniu go (21%), prasowaniu (17%), karmieniu dziecka (13%), czy praniu (8%).

0

Wniosek o udzielenie urlopu wychowawczego

Przepisy prawne w tej sprawie zawiera rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych warunków udzielania urlopu wychowawczego.

I tak, wniosek o udzielenie urlopu wychowawczego powinno się złożyć na piśmie na dwa tygodnie przed planowanym dniem jego rozpoczęciem. W razie spóźnienia ze strony pracownika pracodawca udziela urlopu wychowawczego nie później niż z dniem upływu dwóch tygodni od dnia złożenia wniosku.

We wniosku trzeba wskazać:

  • datę rozpoczęcia i zakończenia urlopu wychowawczego (określa to samodzielnie pracownik, pamiętając, że łącznie urlop wychowawczy nie może przekroczyć 3 lat, a wykorzystać go można w 4 częściach),
  • okres urlopu wychowawczego wykorzystanego już na dane dziecko.

Dodatkowo do wniosku dołączamy pisemne oświadczenie drugiego z rodziców (opiekunów) o braku zamiaru korzystania z urlopu wychowawczego przez okres wskazany we wniosku, chyba że np. drugi rodzic jest pozbawiony władzy rodzicielskiej bądź ograniczono mu jej wykonywanie. Jeżeli oboje rodzice chcą korzystać z urlopu wychowawczego jednocześnie (jest to dopuszczalne maksymalnie 3 miesiące), również należy dołączyć stosowne oświadczenie drugiego rodzica.

W przypadku gdy urlop wychowawczy ma być wykorzystany w celu sprawowania opieki nad dzieckiem specjalnej troski, do wniosku dołączamy orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności dziecka.

Pracownik może pisemnie wycofać wniosek o udzielenie urlopu wychowawczego nie później niż na 7 dni przed rozpoczęciem tego urlopu.

WAŻNE! Choć od złożenia wniosku mijają zazwyczaj dwa tygodnie do momentu rozpoczęcia urlopu wychowawczego, dzień złożenia wniosku ma bardzo istotne znaczenie, gdyż już od tego dnia pracownik chroniony jest przed wypowiedzeniem bądź rozwiązaniem umowy o pracę (z pewnymi wyjątkami).

0

Prawo do urlopu wychowawczego – kiedy i jak?

Na wszelkie pytania o warunki uzyskania prawa do urlopu wychowawczego odpowiada art. 186 Kodeksu pracy:

§ 1. Pracownik zatrudniony co najmniej 6 miesięcy ma prawo do urlopu wychowawczego w wymiarze do 3 lat w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 4 roku życia. Do sześciomiesięcznego okresu zatrudnienia wlicza się poprzednie okresy zatrudnienia.

§ 2. Pracownik mający okres zatrudnienia określony w § 1, bez względu na to, czy korzystał z urlopu wychowawczego przewidzianego w tym przepisie, może skorzystać z urlopu wychowawczego w wymiarze do 3 lat, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko 18 roku życia, jeżeli z powodu stanu zdrowia potwierdzonego orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności dziecko wymaga osobistej opieki pracownika.

§ 3. Rodzice lub opiekunowie dziecka spełniający warunki do korzystania z urlopu wychowawczego mogą jednocześnie korzystać z takiego urlopu przez okres nieprzekraczający 3 miesięcy.

§ 4. Urlopu wychowawczego udziela się na wniosek pracownika.

§ 5. Urlop wychowawczy może być wykorzystany najwyżej w 4 częściach.

Przepisy przewidują zatem dwa rodzaje sytuacji, w których można skorzystać z urlopu wychowawczego.

Po pierwsze, pracownik może udać się na urlop wychowawczy, jeżeli chce sprawować osobistą opiekę nad dzieckiem do momentu ukończenia przez nie 4 lat.

Po drugie, pracownik może skorzystać z urlopu wychowawczego, jeżeli konieczne jest sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem specjalnej troski do momentu ukończenia przez nie 18 lat, niezależnie od tego, czy wcześniej korzystał już z „podstawowego” urlopu wychowawczego.

W obu przypadkach okres urlopu wychowawczego nie może przekraczać 3 lat, a warunkiem nabycia prawa do urlopu jest ogólny staż pracy wynoszący co najmniej 6 miesięcy. Staż ten liczymy z uwzględnieniem wszystkich dotychczasowych okresów zatrudnienia u jednego bądź większej liczby pracodawców, niezależnie od tego, czy zdarzyły się pomiędzy nimi przerwy. Co więcej, do wymaganego okresu 6 miesięcy zatrudnienia wliczamy również np. okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych (art. 79 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Pracodawca udziela urlopu na wniosek – jeżeli taki wniosek wpłynie, udzielenie urlopu wychowawczego jest obowiązkiem pracodawcy. Odmowa udzielenia urlopu wychowawczego w sytuacji, gdy pracownik ma do niego prawo i spełnia wszystkie wymagania, może być potraktowane jako wykroczenie przeciwko prawom pracownika, podlegające karze grzywny od 1.000 zł do 30.000 zł. Pracownik może również wystąpić do sądu pracy z żądaniem udzielenia mu urlopu wychowawczego.

W następnym poście napiszę kilka słów o wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego.

#003773

2

Pracownica, której wypowiedziano umowę o pracę, zachodzi w ciążę – co dalej?

Umowa o pracę pracownicy, która otrzymała wypowiedzenie, a następnie zaszła w ciążę w okresie wypowiedzenia, nie może zostać rozwiązana – tak orzekł niedawno Sąd Najwyższy w sprawie o sygnaturze akt II PK 85/10.

Czytaj dalej na nowym blogu Rozwiązanie umowy o pracę.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, do których warto zajrzeć:

  • wyrok Sądu Najwyższego z 29 marca 2001 r., sygn. akt I PKN 330/00,
  • wyrok Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., sygn. akt II PK 24/07,
  • wyrok Sądu Najwyższego z 2 czerwca 1995 r., sygn. akt I PRN 23/95.